Κανόνας 1. Δεν υπάρχουν κανόνες.

Κανόνας 2. Ισχύει ο κανόνας ένα.


Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ''ΚΑΝΤΗΛΙΑ''

Είναι δύσκολο κανεις να μην απορήσει με τόσες βρισιές και τόση αρνητική γλώσσα που εμφανίστηκε σαν κεραυνός εν αιθρία στην Ελληνική λογοτεχνία τα τελευταία χρόνια. Το συχνότερο επιχείρημα δικαιολόγησης της χρήσης της είναι ο ρεαλισμός. Όταν ένα κείμενο περιελαμβάνει βρισιές και άσχημη γλώσσα είναι το μέσο μετάδοσης της καθημερινότητας προς τον αναγνώστη καθως η σκληρή γλώσσα χρησιμοποιείται από την πλειονότητα των ανθρώπων σε καθημερινή βάση.
Είναι άξιο αναφοράς να παρατηρήσουμε ότι η σκληρή γλώσσα μπορεί να επηρεάζει αρνητικά τον λυρισμό ενός έργου τέχνης, αλλά ταυτόχρονα προβάλει μία διαφορετικού τύπου δύναμη στο περιεχόμενο.
Βέβαια, κάτι τέτοιο είναι κατανόητο όταν η γλώσσα αποτελεί μέρος του διαλόγου μεταξύ χαρακτήρων που χαρακτηρίζονται από την σκληρή φρασεολογία. Συχνά, όμως, η «φωνή» του συγγραφέα σε ένα κείμενο είναι αυτή που θα προσπαθήσει να κατευθύνει τον αναγνώστη χρησιμοποιόντας σκληρή γλώσσα ώστε να σοκάρει και να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του βιβλίου βασιζόμενο στην σκληρή αφηγητική γλώσσα. Επιστημονικά μιλώντας, αυτό είναι πανεύκολο να επιτευχθεί. Κάθε βρισιά που ακούμε ή διαβάζουμε, προκαλεί την αντανακλαστική έκκριση αδρεναλίνης στον εγκέφαλό μας και το μόνο που δεν θα αισθανθούμε διαβάζοντας ένα κείμενο γεμάτο με βρισιές είναι υπνηλία ή βαρεμάρα. Σιγά-σιγά, όμως, ο αναγνώστης απευαισθητοποιείται, η έκκριση αδρεναλίνης μειώνεται σταδιακά και η σκληρή γλώσσα χάνει την δύναμή της. Συχνά, το βιβλίο καταντάει ανιαρό και αστείο και το ολοκληρώνουμε μονάχα επειδή έχουμε επενδύσει ώρες φτάνοντάς το ως την μέση.
Σε αυτό το σημείο, είναι άξιο να αναρωτηθούμε αν εν τέλει ένα βιβλίο είναι καλό με γνώμονα τα μηνύματα και τον λυρισμό ή μπορεί να φανεί καλό μέσα από τον μηδενισμό του λυρισμού και τα συγγραφικά τρικ που αποσκοπούν μονάχα στην εμπορικότητα και φορούν το προσωπείο του ρεαλισμού. Αν αναζητούσαμε άραγε τον ωμό ρεαλισμό, θα τον ψάχναμε στα βιβλία;

 PAUL



3 σχόλια:

Με λένε Νατάσσα είπε...

Δεν μου αρέσει καθόλου να διαβάζω βιβλία που η υβριστική φρασεολογία είναι εντονη! Δε λέω υπάρχουν κάποιες στιγμές ή καλύτερα κάποιοι ήρωες μέσα στα περισσότερα βιβλία που είναι ο ρόλος τους έτσι. Θα πρέπει να βρίσουν κ γενικότερα να παίξουν τους κακούς τις υπόθεσεις! Κατα τ'άλλα με κουράζει και μου έχει να παρατήσω βιβλίο γι'αυτό το λόγο.
Εγώ προσωπικά είμαι πολύ του λυρισμού. Επειδή γράφω κιόλας, προσπαθώ να βρω πάντα τις πιο όμορφες λέξεις για να περιγράψω μια εικόνα ή μια σκηνή. Θέλω οι λέξεις μου να ξυπνάνε βαθιά συναισθήματα! Δεν ξέρω αν το πετυχαίνω πάντα μα το προσπαθώ!
Αν έτυχε να διαβάσεις την ιστορία που ανεβάζω στο ιστολόγιο μου θα το διαπίστωσες. Βέβαια ακόμα μόνο δυο μέρη έχω ανεβάσει αλλά θα είναι σε συνέχειες. Αν παρατηρήσεις προσπαθώ να κάνω το κείμενό μου όσο το δυνατόν συναισθηματικό!

Πολλά φιλιά!
Την καλησπέρα μου!

Maria είπε...

Σίγουρα θα υπάρχουν και στιγμές που θα χρειαστεί να χρησιμοποιηθεί κάτι υβριστικό,έστω για έμφαση,το δέχομαι.Αυτό που με στεναχωρεί όμως είναι να διαβάζω στιχομυθίες ολόκληρες ,όπου οι 9 στις 10 λέξεις είναι βρισιές!Το θέμα είναι να προσπαθούμε για το καλύτερο και χαίρομαι Νατάσσα μου,που είσαι ένας απ'αυτούς!

Καλή συνέχεια ...

Ανώνυμος είπε...

Ευχαριστώ για το σχόλιό σου Νατάσα. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί που θέλουν να μιλήσουν χρησιμοποιώντας περισσότερο το συναισθηματικό-θυμικό τους κομμάτι αλλά και ορισμένες φορές μία βρισιά ισούται με χίλιες λέξεις. Άλλωστε, κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι και μία βρισιά απευθύνεται στο να αφυπνίσει το συναίσθημα κάποιου αναγνώστη. Απλά θα πρέπει να υπάρχει το μέτρο σε κάθε τέτοια προσπάθεια συνοδευόμενη από την ανάγκη για υπευθυνότητα από την πλευρά του δημιουργού.
PAUL